In Memoriam

1 maand.....

Vandaag is het precies een maand geleden dat onze eerste grote kanjer naar de hondenhemel is gegaan. Ik hoop dat ie daar zijn vriendjes weer is tegen gekomen! Ondanks dat er zo'n dappere Dodo genaamd Jordan ons huis onveilig maakt mis ik Beau nog elke dag. Het moet nog, en het zal ook slijten. Onze nieuwe kanjer doet een hoop goed tegen ons verdriet. Vaak lachen we ons een breuk om zijn rare capriolen, en kunnen we zo het gemis een beetje verzachten. Maar Beau is, was, en blijft altijd onze kanjer!
Ik vond dat ik op deze dag gewoon even extra stil moest staan bij ons vriendje...

Dit gedicht vond ik op internet en dit verwoordt voor mij een heleboel, hier en daar een kleine eigen touch gegeven

Als twee bruine ogen je vragen,

Help me ,want ik voel me niet zo fijn

Mag je dan, omdat je voelt dit is het einde...

egoïstisch zijn?

Als je van de dokter hoort, dit komt nooit meer goed,

en je ziet hij krijgt steeds meer pijn,

Mag je dan,omdat je hem niet wilt missen...

egoïstisch zijn?

Als twee lieve bruine ogen zich sluiten  voorgoed

en je zonder hem naar huis toe moet

Met de riem in je hand en een hart vol pijn.

Dan probeer je jezelf te overtuigen,

dit was het beste ik mocht niet egoïstisch zijn.

Negen en een half jaar was hij bij ons,

elke dag samen was een feest

En in al die fijne jaren is hij zelf niet een keer,

egoïstisch geweest.

*** Samen met mijn kanjer in Enkhuizen 2 juni 2010 ***

*** De laatste dag thuis, kijk eens naar zijn blik, we MOETEN hem gewoon helpen.

Dag lief, lief vriendje rust zacht!! ***

In Memoriam "Cover Girls Bull's Eye"

Hallo allemaal, het onvermijdelijke is dan toch gebeurd.

Vanmorgen hebben we onze allerliefste vriend Beau moeten laten inslapen, als gevolg van een teruggekeerde agressieve kankervorm die niet was tegen te houden, wat we ook hebben geprobeerd.

Na de operatie op 17 maart (exact 9 jaar nadat wij hem als pup in huis hebben gekregen) en waarbij een deel van zijn kaak en een lymfeknoop werden verwijderd, hadden we de hoop dat we de kanker onder de knie hadden, maar bij een derde controle in mei bleek het toch weer uitgezaaid en de kanker kwam in zijn bek erg snel weer terug. De dierenarts zag geen weg meer om dit nog te opereren en raadde ons aan om nog zo lang mogelijk van elkaar te genieten. Dit hebben we gedaan en onze vakantie is grotendeels op Beau gericht geweest. We hebben de plekjes in Friesland en langs het IJsselmeer opgezocht die Beau altijd wist te waarderen en hebben met zijn drietjes de laatste weken intensief doorgebracht.

Zaterdag en zondag zagen we aankomen dat hij aan het aftakelen was en nadat hij niet meer op eigen initiatief de boot in wilde komen zagen we in dat dit niet verder ging, zonder dat hij moest lijden. Dat was voor ons de grens, een dierwaardig bestaan zonder lijden wilden we hem geven en die grens was bereikt. Hij leek zelf ook een blik te hebben in de geest van "voor mij hoeft het niet meer, het is goed zo". Maandag zijn we naar huis gevaren vanuit Lelystad naar Balk, hebben daar overnacht en zijn gisterenmorgen huiswaarts gegaan naar Westervoort.

We hebben gisterenmiddag samen in het park in Westervoort gelopen, hij heeft nog even gezwommen, wat speeltjes geapporteerd en in samenspraak met de dierenarts is besloten hem vandaag om 10.00 uur in te laten slapen.

Dat is vanmorgen in alle rust gebeurd, hij is vredig ingeslapen in ons bijzijn, waarna we hem zelf naar het dierencrematorium in Heelweg hebben gebracht. Hij zal vandaag nog apart worden gecremeerd, de as zullen we later gaan uitstrooien op zijn favoriete stekje in Friesland, zodra we daar weer komen.

Wij hebben het gevoel dat we alles hebben gedaan om Beau het beste gegeven te hebben wat we konden en tot op het laatste moment heeft hij dat bevestigd.

Karin en Andre in het Veld